Parwowiroza psów
Wysoce zaraźliwa choroba psów i psowatych, szczególnie niebezpieczna dla zwierząt młodych, u których przebiega z objawami krwotocznego zapalenia przewodu pokarmowego.
Etiologia
Chorobę wywołuje wirus kwasu DNA z rodziny Parvoviridae: CPV-2 (canine parvovirus typ 2).
Epizootiologia
Po raz pierwszy parwowiroza psów w Polsce została opisana w roku 1980. Najbardziej wrażliwe są szczenięta w wieku od 6 tygodni do 6 miesięcy, szczególnie ras owczarek niemiecki i rottweiler.
Źródło zakażenia: kał zwierząt chorych. W środowisku zewnętrznym wirus utrzymuje się 6 miesięcy. Wirusa mogą także roznosić koniki polne, pchły oraz muchy.
Patogeneza
- zakażenie drogą pokarmową (per os)
- wniknięcie wirusa do organizmu
- namnażanie w migdałkach, grasicy i tkance limfatycznej przewodu pokarmowego
- przeniknięcie wirusa do krwi
- wirus może umiejscawiać się w miocytach, kryptach jelitowych lub w mięśniu sercowym
Wydalanie wirusa z kałem: rozpoczyna się trzeciego dnia po infekcji i trwa około 2 tygodni.
Wtórne zakażenia bakteryjne: przebieg parwowirozy często wikłają bakterie Escherichia coli oraz bakterie z rodzaju Salmonella i Campylobacter.
Objawy kliniczne
Okres inkubacji wynosi od 4 dni do 2 tygodni. Choroba występuje w dwóch postaciach.
Postać sercowa
Występuje u psów młodszych niż 8 tygodni. Objawy: nagłe upadki, łzawienie, trudności oddechowe (łapanie powietrza), silna depresja, osłabienie, nieregularny rytm pracy serca.
Postać jelitowa
Najczęściej występuje u szczeniąt, chorować mogą jednak psy w każdym wieku. Objawy: depresja, utrata apetytu, gorączka, wymioty (mogą być krwiste), biegunka o charakterystycznym zapachu, często z krwią, oraz leukopenia.
Zmiany sekcyjne
- nieżytowo-krwotoczny stan zapalny jelit, głównie cienkich
- ogniska martwicy w węzłach chłonnych i kryptach jelitowych
- obrzęk płuc
- bierne przekrwienie wątroby
Rozpoznanie
- wywiad: wiek psa i historia szczepień
- objawy kliniczne: biegunka, wymioty
- testy serologiczne (ELISA, test IF)
- mikroskopia elektronowa, PCR, hodowle komórkowe
- szybka diagnostyka w każdej lecznicy: szybkie testy z badania kału
Leczenie
- płynoterapia
- surowica odpornościowa
- antybiotykoterapia
- immunostymulatory
- leki przeciwwymiotne
- leki osłaniające śluzówkę żołądka
- dieta: ryż, biały ser itp.
Zapobieganie
Higiena miotów i otoczenia oraz szczepienia profilaktyczne w 6., 9. i 12. tygodniu życia.
Szczepienie przypominające: u psów w młodym i średnim wieku zaleca się doszczepiać co rok, potem co 2 lata. U psów w wieku geriatrycznym można już nie szczepić, jeśli pies był wcześniej regularnie szczepiony i w okolicy nie występują ogniska parwowirozy.